Aangenaam milde en lichte zwarte bessenzaadolie

Deze ongewone zwartebessenza­adolie heeft een aangenaam milde smaak en een lichte textuur. Het is uitstekend in ontbijtpap, pudding, desserts en vele andere zoete en hartige gerechten. Je kunt het ook direct innemen, zogenaamd „per lepel“, om essentiële vetzuren aan te vullen.

Geschiedenis

Een ware schat

Zure en toch aangenaam zoete zwarte bessenbollen zijn niets nieuws. Ze werden al in de 16e eeuw gevonden, en niet alleen op het grondgebied van het huidige Duitsland. Voor de armen waren ze fruit, voor de rijken waren ze wijn en voor de grootmoeders van het kruid – een echte schat. [1, 2]

Verwerkingsproces

Zaadolie

Zwarte bes (Ribes nigrum) is een fruitstruik die oorspronkelijk uit Europa komt. De resulterende olie wordt gewonnen uit de zaden van de vruchten, donkere zwarte bessen.

Samenstelling en eigenschappen

Bron van essentiële vetzuren

Het unieke van aalbesolie ligt in de vetzuursamenste­lling, die grotendeels bestaat uit essentiële zuren. Namelijk omega-6 linolzuur, omega-3 alfa-linoleenzuur en het zeldzame gamma-linoleenzuur. Er zit ook een kleine hoeveelheid stearidonzuur in de olie.

Hoewel essentiële vetzuren betrokken zijn bij veel belangrijke biochemische reacties, kan het menselijk lichaam ze niet zelf aanmaken. Hij heeft er de enzymapparatuur niet voor. Daarom moeten ze samen met het dieet worden ingenomen. [2]

Gebruik

Voor ontbijtporties, pudding, desserts…

Zwartebessenza­adolie wordt gekenmerkt door aangenaam milde smaak en lichte textuur. Het is uitstekend in ontbijtpap, pudding, desserts en vele andere zoete en hartige gerechten.

Ook geschikt voor directe consumptie, zogenaamde „by the spoonful“.

Land van herkomst

China

Bronnen

[1] CIORNEA, E.; et al. EEN BIOCHEMISCH ONDERZOEK NAAR DE VRUCHTEN VAN VACCINIUM MYRTILLUS, RIBES RUBRUM EN RIBES NIGRUM UIT DE SPONTANE FLORA. Neth. J. Agric. Sci. 2009

[2] Wu, D.; Meydani, M.; Lynette, S. L.; et al. Effect van voedingssupple­mentatie met zwarte bessenzaadolie op de immuunrespons van gezonde oudere proefpersonen. The American Journal of Clinical Nutrition 1999, 70 (4), 536–543.