POKRZYWA W PROSZKU

Świeżo zielona i wyjątkowa pod względem odżywczym – właśnie taka jest nasza pokrzywa w proszku. Idealnie nadaje się ona do doprawiania past i zup warzywnych, a z zielonych smoothie zrobi witalne, przyjemnie orzeźwiające napoje.

HISTORIA

Cud natury

Współcześni przedstawiciele i pasjonaci medycyny ludowej uważają pokrzywę za istny cud natury. Jednak z uwagi na swoje wyjątkowe właściwości, pokrzywa wsławiła się już znacznie wcześniej, w czasach starożytnego Rzymu. Już wtedy stosowano ją zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie. [1, 2]

SKŁAD

Pokrzywa w proszku

Pokrzywa zwyczajna – niezwykle odporne i szeroko rozpowszechnione zioło. Zielony proszek uzyskuje się przez zmielenie jej suszonych części nadziemnych.

Superfood o wyjątkowych właściwościach odżywczych

Ze względu na zawarte w niej witaminy, minerały, flawonoidy, olejki eteryczne i inne dobroczynne substancje, pokrzywa uchodzi również za roślinę o wyjątkowych właściwościach odżywczych. Jako jedna z niewielu roślin nadaje się chyba dla każdego.

Bez obaw, nie parzy

Nieprzyjemne poparzenia mogą być jednym z powodów, dla których wiele osób unika pokrzyw. Jednak nie trzeba się martwić, ponieważ poprzez suszenie i zmielenie pokrzywy, właściwości te zostają całkowicie usunięte. Wręcz przeciwnie, biorąc pod uwagę wartość odżywczą sproszkowanej pokrzywy, szkoda byłoby jej unikać z tego powodu.

ZASTOSOWANIE

Do past warzywnych, zup i zielonych smoothie

Nasza pokrzywa w proszku cechuje się zielonym kolorem i ziołowym smakiem. Można ją dodać do wszelkiego rodzaju past i zup warzywnych oraz owocowych i warzywnych smoothie. Po prostu wszędzie tam, gdzie jej zielony kolor i orzeźwiający smak są pożądane.

KRAJ POCHODZENIA: Indie

ŹRÓDŁA

[1] Esposito, S.; Bianco, A.; Russo, R.; et al. Therapeutic Perspectives of Molecules from Urtica dioica Extracts for Cancer Treatment. Molecules 2019, 24 (2753), 1–27.

[2] Kukrić, Z. Z.; et al. Characterization of antioxidant and antimicrobial activities of nettle leaves (Urtica dioica L.). Acta Periodica Technologica 2012, (43), 257–272.